Του απραγματοποίητου

Παπαρούνα του χιονιού
τα όνειρά της 
σπάνια. 
Στης νιότης τη χαρά
ντροπή δε γνώρισε
και το άλικο δεν ένιωσε
το χρώμα.
Με βλέμμα αετού
κοιτούσε τα προβλήματα
πετάριζε στων λουλουδιών
τη γύρη
ψάχνοντας μιαν ελευθερία
ανέφικτη.

«ΠΡΟΟΔΟΣ»

Δρόμοι στενοί και οπαδοί της κόκα κόλα

Σπίτια μικρά και λάτρεις της κατεστημένης συμφοράς

 Σιντί, λαπ τοπ, σμαρτ φον  και στέρεο χάι-φάι

Πορνό, ελληνική ταινία και να… «Μπες μες το καμπριολέ»

Είναι λες και να κάνεις μπάνιο -μην το πω...

-Πόσο το πήρες το παλτό;

-Από πού πήρες το πουκαμισάκι;

-Αγόρασα ψυγείο… ηλεκτρονικό!!!

«Έξυπνες» μα και φιλοσοφημένες συζητήσεις

Στο τσάι των Κυριών στις τόσο του μηνός .

-Να δείτε αύριο το έργο με τη Βούρτση.

-Θα έχει Βέγγο, προτιμούμε Δυναστεία.

-Μα…

-Τι λες;  Πώς θα σκοτώσουμε την ώρα;

-Να σκοτωθείτε εσείς. Η ώρα τι σας φταίει;

Ζωή,

«πού έδει σου το κάλλος;»

Και τα παιδιά να σας πληρώνουν

Με καημούς αντικατεστημενικούς

-Βάλε καλτσόν

-Καλό είναι και το τζίν

-Βάλε ταγέρ. Αφού είσαι δεσποινίς.

-Είμαι άνθρωπος πιο πάνω απ’ τα πανιά!

-Μα…

-Δεν έχει μα! Θα κάνω όπως νοιώθω!

Επαναστάτες της δεκάρας στα καφενεία

Κι η νεολαία να πνίγεται μες τα καφέ και στα μπαράκια.

Κι όταν μας φύγει  και αρχίσουν τα κουτσομπολιά

Τότε μας φταίνε τα παλιόπαιδα που σήκωσαν πανιά.

Πάει το κουμάρι σύννεφο στα πράσινα τραπέζια

Κι οι γυναικούλες μας γυρνάνε τον καφέ.

Κι αν τα παιδιά μας σβήνουν μες στην απραξία

Δε φταίει η κοινωνία 
αλλά εσύ που είσαι ένα κομμάτι της

Βρε σκουριασμένε τενεκέ! 

ΛΙΒΑΔΙΑ-ΘΑΛΑΣΣΑ Ή ΟΥΡΑΝΟΣ

    Μοιάζω μ' εκείνες τις ακρογυαλιές 

    που ακολουθούν τα πράσινα λιβάδια σ' άλλη απόχρωση.

    Μοιάζω με τα μικρά τα κύματα που σπάνουν ήρεμα στην άκρη του γυαλού.

 
    Κι ύστερα γίνονται απότομα... θεόρατα

    κι είναι σαν κόνδωρες και ταύροι και γύπες κι αετοί

    που οργισμένοι διασχίζουν τα λιβάδια ή τους ουρανούς.

    Πώς θα μπορούσες να χωρίσεις το γαλάζιο απ' το πράσινο; 

     Πώς θα μπορούσες;

      Αφού ένας ταύρος στο λιβάδι κι ένας αητός στον ουρανό

      είναι ένα κύμα αφρισμένο μες τη θάλασσα...

Στέρεψα

Στέρεψα…

Σαν την πηγή

Που την ερούφηξε μια μέρα

Η διψασμένη γης…

Στέρεψα…

Ξεράθηκαν τα όνειρά μου

Μες την αναβροχιά της μάθησης…

Παλεύω μόνη μου

Με όλους και με όλα…

Χωρίς το χέρι κανενός

Να βοηθά…

Εδώ

Το μόνο απ' τη ζωή μου που κατάλαβα

Είναι πως πρέπει να προσαρμοστώ

Ή πως θα πρέπει να επαναστατώ

Μα μήτε η επανάσταση μου πάει

Μα μήτε και να λέω τα σύκα σκάφη

Βοήθεια!

Κάντε κάτι όλοι εσείς

Να βοηθηθούμε….

Πηγή φωτογραφίας: http://ecolarissa.blogspot.gr/2009_07_01_archive.html

ΕΝΝΙΑ ΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Α} Περπάτησα στον κόσμο να σε βρω
           Εσύ στην αγκαλιά μου.

Β} Αγάπη είναι ΝΑΙ, εσύ είσαι όχι
                      κι ένα πικρό γιατί.

Γ} Γκρεμός η αγάπη σου
           Εγώ να στέκομαι στο χείλος του.

Δ} Ηφαίστειο εσύ
          φωτιά και καίγομαι καθημερινά

Ε} Με έπνιγε η βροχή,
          μα πιο πολύ εσύ... με  αγάπη...

ΣΤ} Θάνατος τι ειναι;
             Ο φόβος μην τυχόν και  αγαπήσεις...

Ζ} Ζωή άχαρη και πώς την εννοείς;

          Πόνος για αγάπη...

Η} Ποιος ροβολά ολοχρονίς στη στέγη μας;
                Η αγάπη για ζωή

Θ} Ο πόνος μου ανείπωτος...
           Πώς να τον πω σε ένα χαϊκού;

ΛΟΓΟΣ

Κλείσαμε τα κορμιά μας
σ' αέρινα κλουβιά.
Φυλακιστήκαμε
στου ιδεαλισμού τα σίδερα.
Δεν αντέξαμε 
της θέσης μας την πίεση.
Δραπετεύσαμε
για να ζήσουμε...

Μ.Χ.

Φωτογραφία: ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ http://stratisparelis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_4423.html

Πηγή ο Έρωτας για τη Ζωή

Επειδή δεν μπορώ να αντέξω την έλλειψή σου ξαφνικά
επειδή η περιέργεια έγινε συνήθεια
και η συνήθεια, ανάγκη....
επειδή η ανάγκη έγινε βίωμα
γι αυτό και τώρα
στη σκοτεινιά της νύχτας
που το χιόνι έξω έπαψε πια να είναι άσπρο,
που ο αέρας λυσσομανά
μέσα κι έξω,
που η βροχή πέφτει μες την αυλή
και την ψυχή μου,
κι είναι τα δάκρυα
της συνήθειας
με την ανάγκη ανάκατα και με το βίωμα,
γι αυτό σου γράφω....
Γιατί ή περιέργεια περνάει κάποτε
και η συνήθεια κόβεται,
αλλά η ανάγκη παραμένει
και το βίωμα πονά...
Γι αυτό σου γράφω...
γιατί
η θάλασσα, ό,τι και να συμβεί
πάλι τα κύματα σα λόγια μυστικά
θα στείλει
για να φιλήσουν απαλά
το βράχο
που αγέρωχος
τη βλέπει να πηγαινοέρχεται.
Γι αυτό σου γράφω...
γιατί τα δάκρυα της θάλασσας
είναι τα κύματα
που ακουμπάνε τρυφερά στη γη
και μέσα απ' ανείπωτα και χιλιοειπωμένα
λόγια τρυφερά
της λένε πως μαζί γεννήθηκαν
μαζί πορεύτηκαν
και πως μαζί ένιωσαν...
Γι αυτό σου γράφω
ΓΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΖΙ....

BUT

Here we are 
facing them all
coping with pleasure
seeking for the goal...

It's early, I know
I'm usually alone
the others never go 
they act just like stone....

Should I then forgive them?
Should I then betray?
Fighting is much better
for me, so I just stay.... 

"Αυτήν τη στρώσαμε... τώρα θα στρώσουμε και την άλλη"

Είπε, και ένοιωσε  πως κάτεχε εξουσία.

Κι εκείνος, τάχα, διαμαρτυρήθηκε...

"Άκουσες; Δεν έχεις τίποτα να σχολιάσεις;"

"Τι, τι; Δεν το κατάλαβα.."

Και το "τι" δεν έγινε ποτέ ένα ηχηρό "γιατί"...

Το "πώς" δεν πέρασε ποτέ το όριο του "ποτέ"...

Το ¨πρέπει"  έμελλε να γίνει "θέλω"...

ήταν  "στρωμένη" βλέπετε... δεν χρειαζόταν απορίες...

Η "άλλη" που ποτέ δεν έστρωσε έγινε "μία" για την ίδια

και "καμία"  για την άλλη..

  

Ποιος νοιάζεται;

Πάνε και τόσα χρόνια από τότε...

Κι όμως.....

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Στους σκοτεινούς τους δρόμους της ψευτιάς

Να βρούμε το δίκιο μας σαν άτομα ζητάμε…

Χάθηκαν οι μέρες του «σου δίνω», «είναι δικό σου»

Χάθηκαν οι μέρες του «θέλεις» και του «πάρε»…

Συννεφιάζει τώρα…

Η οργή του Δία ορίζει το δρόμο μας!

Μας σπάζει τα μυαλά!

Θαρρείς ο Όλυμπος θα πέσει στα κεφάλια μας!!!

Κι ως οπισθοχωρούμε για ν’ αποφύγουμε την ποθητή σύλληψη

Λέμε σ’ αγαπώ ο ένας  τον άλλον

Και  καλημέρα

Στις υποχρεώσεις  που στενάζουν και μας πνίγουν

Ωσάν τα αγρίμια του ωκεανού

Που σπάνε  ανείδωτα στον κόλπο της γης

Δίνοντας ζωή και ήχο

Στα σπασμένα κοχύλια των αυτιών των συναισθημάτων

Του ακαταλαβίστικου εγώ μας.

Χάθηκε μαζί του η ΖΩΗ

Χάθηκε κι η Ατλαντίδα!!!

Κι ως ανασαίνουμε βαριά

Σαν την κραυγή του Εγκέλαδου

Που χτυπά την πόρτα των σπλάχνων της Γης

Έξω για να βγει,

Αρχίζει πάλι το τρελό παιχνίδι

Με το θάνατο και τη ζωή

Με το εγώ και το εσύ

Με την ύπαρξη και την αφάνεια

Με τη χαρά και με τη θλίψη

Με τον πόνο και την ανακούφιση

Με τη ζωή και με το θάνατο…

                                    {Δεκέμβρης του ‘81}

Ο,ΤΙ ΟΜΟΡΦΟ

Κι όταν μια μέρα

Στο κατώφλι θα βρεθείς

Της ζήσης

Το παλιό, το ξεβαμμένο

Και πάλι πριν να βγεις

Πρέπει να δεις

Τι αφήνεις πίσω όμορφο

Και ξεχασμένο.

Πάρε μαζί σου μια ανάμνηση παλιά

Μα όμορφη και ξένοιαστη

Κι ακόμα

Πάρε μαζί σου κάποια αγκαλιά

Κι ένα γλυκό

Και βελουδένιο στόμα.

                                     {Εφημερίδα  «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 25-08-1970}

ΜΗΝΥΜΑ

Πριν η μέρα τούτη περάσει στην αιωνιότητα

Ας  πούμε ένα αντίο

Στους καημούς και τις λύπες

Που μας άφησαν πια.

Πριν βυθίσουμε το κάθε τι στη λήθη

Ας κρατήσουμε μέσα μας

Το ρυθμό της εποχής

Που αύριο θα είναι χτες.

Κι ας δώσουμε άφεση αμαρτιών

Σ’ όποιον  μας έφερε  τα δάκρυα στα μάτια.

Αύριο θάναι μια καινούρια μέρα

Αύριο η ζωή

Θα συνεχίσει το ατέρμονο ταξίδι της

Μέχρι να γίνει χτες…

                                                            Απρίλης ‘77

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Ι.

Μια νύχτα σαν απόψε

-μοναξιάς-

Σα δε μπορώ 

τα μάτια σου να δω

Στον καθρέφτη

Που συχνά αγναντεύαμε το βάθος μας

Θα κοιτώ να σ’ ανταμώσω…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΙΙ.

Μια μέρα σαν και τώρα

-ερημιάς-

Σα δε μπορώ

Της φωνής σου τον ήχο ν’ ακούω

Στον άνεμο

Που συχνά μονολογούσαμε

Θ’ αφουγκράζομαι

Της μελωδίας σου οι νότες

Να με χαϊδεύουν…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΙΙΙ.

Ένα καιρό

Μακριά που θάσαι

-στην εγκατάλειψη-

Σα δε μπορώ

Μήτε ν’ ακούω, μήτε να βλέπω

Στο βάθος της ψυχής μου

Τα μάτια σου θα βρίσκω

Στα κοχύλια των αυτιών μου

Τους τόνους της φωνής σου…

                                    {5-12-1971}

ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ

Το ίδιο ανόητο μοτίβο θα επαναλαμβάνεται

Ώσπου ο καθένας να χαθεί…

Μη κρύψεις τη λύπη σου

Για τη ζωή των άλλων στο βάθος της ψυχής…

Ριξ’ την στον ουρανό

Για να τη βλέπουν όλοι

Δεν έγιν’ η ψυχή για να μαζεύεις

Τ’ απορρίματα του κόσμου.

Σύναξε ότι ωραίο γίνεται

Από ανθρώπου χέρι.

Μια πέτρα βάλε στο γεφύρι

Που θα συνδέσει το χτες με το σήμερα

Και θα γκρεμίσει τις συνήθειες

Που καταστρέφουν την ομορφιά της ζωής.

                                                     {Απρίλης '77}

Mια δήλωση… μια διαπίστωση…

Γυρίσαμε στην αναζήτηση

Προσπαθώντας να βρούμε τον εαυτό μας

Με τα φτερά της θύμησης.

Η κατάρα των πράξεων μας

Ο αδέκαστος κριτής του παρελθόντος

Αργοκουνιέται

Σαν το μαχαίρι της γκιλοτίνας

Πάνω απ’ το κεφάλι μας.

Η ταχύτητα αυξάνεται

Το stress -κατά τη high society- μεγαλώνει.

Έγινες ολόκληρος μια πόλη

Οι αγάπη  μας, οι αγάπες μου

Οι έρωτες, το λογικό μου…

Με πνίγεις πόλη!

Με πνίγεις περιβάλλον ανιαρό…

Αχ  πόλη!

Η καρδιά μου έγινε κομμάτια

Σαν τις δραχμούλες των ζητιάνων

Που αργοστενάζουν σέρνοντας τα πόδια τους

Μπρος στα σκαλιά, την Κυριακή, της εκκλησίας…

Αχ πόλη!

Περιβάλλον της ψευτιάς και της αλήθειας

Περνάς επάνω μου

Ζητώντας μόνο την ικανοποίηση

Την επιβεβαίωση του ανδρισμού σου

Της δύναμης

Που θαρρείς πως κρύβεται μέσα σου.

Αχ  πόλη!

Να μπόραγες να καταλάβεις

Πώς πονάει η κίνηση σου

Το μαρτύριο που με υποβάλλεις.

Αχ  πόλη!

Νάχες τη δύναμη να νοιώσεις

Τις δεκαρούλες της ψυχής μου

Να τις ακούσεις καθώς χτυπούν

Πέφτοντας και κομματιάζοντας τη σιωπή

Στο πάτωμα της υποκρισίας

Στο κρεβάτι του εγωισμού

Στο βάθος της αλήθειας…

Αχ πόλη!

Νάβγαζες μόνο για λίγο τα φτιασίδια

Της ομορφιάς ανάμικτης με την ψευτιά…

Να μπορούσες  νάπιανες για λίγο

Τους λεπτούς ήχους της κιθάρας

Του συναισθηματισμού μου

Της ψιλές νότες της κρυφής αγάπης μου

Για σένα…

Αχ πόλη!

Να μούδινες την εξιλέωση

Με ανυπόκριτη αγάπη απέναντι μου…

Αχ πόλη!

Τα χέρια που απλώνεις

Δεν είναι για να δώσουν

-όπως κάποτε-

Μα για ν’ αδράξουν αυτό

Που δικαιωματικά νομίζεις πως κατέχεις…

                                                            {Δεκέμβρης '81}