ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ

Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο μου. Εδώ θα βρείτε σκέψεις μου και φωτογραφίες μου. Τίς δυο αγαπημένες μου ασχολίες.

Ενημερώνω πως οτιδήποτε είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο μου, φωτογραφία μου ή κείμενο μου, έχει κατωχυρωθεί για πνευματικά δικαιώματα και επομένως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να χρησιμοποιηθεί χωρίς την έγγραφη άδεια μου. Ευχαριστώ.
To your information: Anything uploaded in this blog has been through copyright procedure, thus any attempt of copying part or a whole is due to prosecution.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΙ ΕΝΑ ΚΟΧΥΛΙ




          O Ηλίας μπήκε προχθές στο γραφείο κρατώντας ένα όμορφο κοχύλι στο χέρι του.
          "Γεια σας", μου είπε και κατέβασε τα μάτια ντροπαλά  Τον κοίταξα χαμογελώντας, πριν ακόμα γυρίσω τα μάτια μου να περιεργαστώ το πανέμορφο κοχύλι που μου έφερε από τις διακοπές του.  Μάτια χαμηλωμένα ο Ηλίας και το πορφυρό χρώμα της εφηβείας στα μάγουλα... Ίδια απόχρωση με του κοχυλιού το χρώμα.
          Το άφησε στη χούφτα μου και έφυγε όσο πιο γρήγορα γινόταν για να κρύψει την  ντροπή που ένιωθε δίνοντας μου το ανεκτίμητο δωράκι που μου είχε φέρει από τις διακοπές του.
          Το κοχύλι του παιδιού φιγουράρει εδώ μπροστά μου τώρα καθώς γράφω.. Με κοιτάει και μου στέλνει τα πιο όμορφα μηνύματα που μπορεί να πάρει κανείς από ένα δώρο.  "Κοίταξε με", μου λέει, "δεν είναι το πόσο κάνω. Είναι το πόσο σε σκέφτεται αυτός που σου το έφερε.  Ήταν διακοπές. Χιλιόμετρα μακριά και σκέφτηκε  εσένα που μαζεύεις κοχύλια και τα στολίζεις για να ομορφαίνουν το χώρο που δουλεύεις."
          Τι όμορφο συναίσθημα είναι να σ' αγαπούν!  Και πόσο πιο όμορφο να σ' αγαπάει ένα παιδί!  Γιατί η αγάπη των παιδιών είναι άδολη, αγνή και ακόμα κι αν  κάποιες στιγμές περιέχει μια μικρούλα πονηριά, μια ελάχιστη υστεροβουλία, είναι τόσο αστείος ο τρόπος που την εκφράζουν, ώστε δεν μπορούν να την κρύψουν. Προδίδονται αμέσως, σε αντίθεση με τους μεγάλους που έχουν γίνει ειδικοί στην παραπλάνηση και σου εκφράζουν την ψεύτικη "αγάπη" τους με χίλιους τρόπους.  Πολλοί μάλιστα έχουν γίνει τόσο πολύ ειδικοί στο είδος, που άνετα ξεγελούν όχι μόνο ανθρώπινες μονάδες, αλλά και ομάδες ολόκληρες πληθυσμού, τάζοντας ακόμα και "λαγούς με πετραχήλια", μόνο και μόνο για να ευλογήσουν τελικά τα ίδια τους τα γένια.
Άμα, λοιπόν, από αγανάκτηση φτάσεις στα όρια σου και πεις "αρκετά με σας μεγάλοι, δεν αντέχεστε", έχεις άδικο;  Οχυρώνεσαι τότε υψώνεις τείχη γύρω σου και κρατάς μέσα από τα τείχη που ύψωσες μόνο τα παιδιά με τα πολύτιμα κοχύλια στα χέρια.  Γιατί τα παιδιά πάντα έχουν ένα ανεκτίμητο κοχύλι, ένα υπέροχο θησαυρό να σου προσφέρουν.  Την πανέμορφη καθαρή ψυχούλα τους, που όσες πονηριές ξέρει τις έχει μάθει μελετώντας τους μεγάλους.
          Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ότι κακό ξέρουν τα παιδιά αυτού του κόσμου.  Γιατί εμείς χαλάσαμε τον κόσμο και με το ελαφρυντικό πως τώρα αυτός ο κόσμος είναι σκληρός, δεν κοιτάμε να τον αλλάξουμε, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά μας  σαν κι αυτόν για να τα οχυρώσουμε τάχα.
          Εμείς που δεν υψώσαμε το ανάστημα μας σε κάθε κακία, βρωμιά και αδικία αλλά ή την οικειοποιηθήκαμε, ή την αφήσαμε να σέρνεται γύρω μας χωρίς να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να τη σχολιάζουμε.  Έτσι δεν πάμε όμως μπροστά, φαίνεται απλώς να πηγαίνουμε.  Κι όταν το πρόβλημα μας χτυπά την πόρτα, τότε κοιτάμε να το λύσουμε όπως-όπως και να συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε για το αν είναι οι μέρες μας καλές και η ζωή μας χάλια, αλλά να μην μπορούμε να τη δούμε τι χάλι έχει. Τόση είναι η πώρωση μας...
          Εμείς χαλάσαμε τον κόσμο μας και κάναμε τον Ηλία και τον κάθε νεαρό Ηλία να κοκκινίζει και να σκύβει το κεφάλι, όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να λειτουργήσει με το συναίσθημα και  να μας φέρει για δώρο το πανέμορφο κοχύλι που μάζεψε στην παραλία που έκανε διακοπές.    Γιατί αν κοκκινίζει από την καλώς εννοούμενη ντροπή του εφήβου που δείχνει εκείνη τη στιγμή την αγάπη του ή το σεβασμό του, όλα είναι καλά και άγια.  Δείχνουν πως το παιδί έχει ήθος, δεν το έχει καπελώσει η φτήνια του να υπολογίζεις τα δώρα που προσφέρεις με κριτήριο τον οικονομικό τομέα.  Αλλά αν σε μια γωνίτσα του μυαλού του σκέφτεται πως αυτό που προσφέρει δεν κοστίζει και γι’ αυτό κοκκινίζει, τότε είναι κι αυτός προϊόν αυτής της χαλασμένης μάζας που ονομάζεται "κοινωνία" και θα καταλήξει όπως και ο κάθε Ηλίας που τα πάντα τα δίνει μόνο την τιμή που ορίζει το καρτελάκι που κρέμεται επάνω τους.  Πιστό αντίγραφο των προηγούμενων που τον ανέθρεψαν τρέφοντας τον με αυτά που ορίζει ο κόσμος του χρήματος και υπακούν μόνο στα κελεύσματα του Μαμμωνά.
          "Αιδώς Αργείοι"!  Ας αφήσουμε τα παιδιά, το μέλλον, να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις για το πως θα διαθέσουν τον εαυτό τους δημιουργώντας ένα καλύτερο κόσμο από αυτόν που έχουν παραλάβει.
          Ο κάθε Ηλίας πρέπει να έχει όχι απλώς το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να κοκκινίζει από ντροπή όταν απλώνει το χέρι για να προσφέρει χαρά σ' αυτόν τον κόσμο της απληστίας.



Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΣΟ ΠΥΚΝΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝ' ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ - ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ARTSCRIPT

Η Μαίρη Β είχε διαβάσει το μυθιστόρημα μου από την πρώτη έκδοση που δεν κυκλοφορεί πια στην αγορά. Την ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κριτική της.

"Βιβλίο που όποια γυναίκα το διαβάσει θα ξυπνήσει τη φεμινίστρια μέσα της. Η Αφροδίτη ένα νέο κορίτσι με όνειρο να γίνει γιατρός και να βοηθάει τον κόσμο, εγκαταλείπει τις σπουδές της για τα μάτια ενός νεαρού επισκέπτη καθηγητή, γιού επιφανούς , δικηγορικής, οικογένειας των Αθηνών. Ο έρωτας της την σπρώχνει να αφήσει ό,τι αγαπά, σπουδές, οικογένεια, την πόλη που μεγάλωσε, και μαζί με τα παραπάνω και τα όνειρα της για να γίνει η σύζυγος του Άλκη. Κι ενώ η αγάπη είναι ο φάρος για τη ζωή της, ο Άλκης αρχίζει να δείχνει έναν άλλον χαρακτήρα, καθόλου γοητευτικό, σε σχέση με εκείνον που είχε όταν πρωτογνωρίστηκαν. Την υποτιμάει, της κάνει υποβιβαστικά σχόλια και την περιφέρει από δεξίωση σε δεξίωση σα να είναι αντικείμενο. Η Αφροδίτη δεν μπορεί εύκολα να συγχρονιστεί με την επιφανειακή αριστοκρατία των Αθηνών. Οχτώ χρόνια μετά το γάμο κι ενώ άλλη γυναίκα έχει μπει στην σχέση τους, δε διστάζει να σηκώσει χέρι πάνω στη σύζυγο του που θυσίασε τα πάντα για την αγάπη τους. Διαβάζοντας περίμενα πότε θα εξελιχθεί το βιβλίο, σύμφωνα πάντα με τα όσα γράφει το περιληπτικό σημείωμα στο οπισθόφυλλο του. Τελικά αυτό που θεωρούσα ως κύριο θέμα κατέληξε να είναι ο επίλογος και η δικαίωση της ηρωίδας. Ένα χαριτωμένο βιβλίο που κραυγάζει αυτό που συμβουλεύουμε όλοι χαμηλόφωνα τον εαυτό μας, «Μην παραίτησε από τα όνειρα σου και από αυτό που είσαι για κάποιον άλλον. Αν σε αγαπάει πραγματικά πρέπει να σε δεχτεί όπως είσαι μαζί και με όσα αγαπάς και ονειρεύεσαι».
Μαίρη Β


Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Κριτική του μυθιστορήματος μου στο ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ

Ευχαριστώ πολύ τη σελίδα "ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ" για την άποψη που διατυπώνουν σχετικά με το μυθιστόρημα μου.

http://vivliopareas.blogspot.gr/2016/06/blog-post_52.html

Ένα αισθαντικό μυθιστόρημα που επικεντρώνεται στις ανθρώπινες σχέσεις δίνοντας έμφαση στα θέλω του καθενός και πως αυτά με την δικαιολογία του έρωτα παραμερίζονται από τα θέλω του συντρόφου. Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, Αφροδίτη για χάρη του έρωτα στερεί τον εαυτό της από τις σπουδές και την καριέρα της για να παντρευτεί τον αγαπημένο της Αλκιβιάδη. Έπειτα από κάποια χρόνια η Αφροδίτη βρίσκεται σε ένα γάμο που της λείπει ο έρωτας και η συντροφικότητα…γιατι τα θέλω μας και ελπίδες δεν συμβαδίζουν πάντοτε με τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Η Αφροδίτη μια όμορφη και έξυπνη γυναίκα βρίσκεται αναποφάσιστη, να διαλύσει ένα γάμο που δεν την καλύπτει πια η να προσπαθήσει να τον σώσει?? Και για να σώσεις κάτι δεν πρέπει να το θέλουν και οι δύο?? Και είναι η πρώτη φορά που της δίνεται η δυνατότητα να παίρνει η ίδια αποφάσεις με γνώμονα τα δικά της θέλω και όχι του άντρα της. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί λόγο απλό και κατανοητό και περιγράφοντας την αγαπημένη της Θεσσαλονίκη επικεντρώνεται στο πιο σύνηθες πρόβλημα ων ζευγαριών, την έλλειψη επικοινωνίας. Μήπως τελικά η ευτυχία και κατ΄επέκταση η αγάπη βρίσκονται μέσα μας και χωρίς να τις ανακαλύψουμε πρώτα εμείς δεν μπορούν και να μας την προσφέρουν απλόχερα και οι άλλοι??

Ευα Νάτση - Χριστινα Μπίνου



Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΟ MAKEDONIA PALACE

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

Πέμπτη παρουσίαση της δεύτερης έκδοσης του μυθιστορήματος μου "Όσο πυκνά κι αν είν' τα σύννεφα..."

Αρχίσαμε την παρουσίαση με αγαπημένους φίλους, συγγενείς και παλιούς μαθητές. Σιγά σιγά τα καθίσματα γέμισαν. Ακόμα και ο κόσμος που ανέβαινε για να αγοράσει κάποιο CD, τελικά καθόταν να παρακολουθήσει την εκδήλωση μας. 
Σας ευχαριστώ όλους για την τιμή που μου κάνατε. 
Ξεχωριστές ευχαριστίες στις αγαπημένες μου Αθανασία Παπαρήγα, Μαρίνα Τσοχαταρίδου και Ελένη Γρομπανοπούλου  που ήταν μαζί μου στο πανελ των ομιλητών, στην αδερφή μου Ειρήνη Πολύζου και το γιο μου Γιάννη Σιδερά  που ομόρφυναν τη βραδυά με τις υπέροχες φωνές τους, στον αγαπητό φίλο Θανάση Ροδοκάλη  με την κιθάρα του, τον Χρήστο Σάσσο  για το βίντεο, την Πόπη Σάσσου για τις φωτογραφίες και φυσικά τον άντρα μου για τα υπέροχα γλυκά. 
Νοιώθω απέραντη υποχρέωση προς τους ευγενέστατους συνεργάτες των βιβλιοπωλείων Ιανος τους οποίους ευχαριστώ θερμά.














Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΚΟΥΚΙΔΑΚΙ

Πως σας ήρθε η ιδέα;

Η ιδέα ήρθε εξ’ αιτίας της Marleen, φίλης και συνεργάτιδας από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης, που τράβηξε τη σκανδάλη του μυαλού μου και της κόρης μου Ειρήνης που έστησε το σκηνικό γνωρίζοντας πως μόνο έτσι θα έβγαζα σε βιβλίο αυτά που γράφω.   

Που γράψατε το βιβλίο σας;

Στο τραπέζι της κουζίνας, σ’ ένα παλιό λάπτοπ την ώρα που μαγείρευα για την επομένη… 11 με 1 το βράδυ, μετά τη δουλειά. Όλο αυτό αποτελούσε μέρος του στοιχήματος με την κόρη μου, που έπρεπε να κερδίσω.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;

Όσο χρειαζόταν ώστε να κερδίσω το στοίχημα… J Σ’ ένα υπεύθυνο συγγραφέα, εκείνο που θέλει πολύ χρόνο είναι το χτένισμα του κειμένου του, το διάβασμα και το ξαναδιάβασμα, οι διορθώσεις που ενδεχομένως θα κάνει, έτσι ώστε να παραχθεί ένα άρτιο κείμενο.  Αυτό είναι που παίρνει τον περισσότερο χρόνο. 

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;

Δυο λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς την ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας που παλεύει με τις αρχές της και τον έρωτα της νομίζω δεν φτάνουν… πιστεύω, ωστόσο, πως είναι ένα εγχειρίδιο, χρήσιμο σε κάθε νέα γυναίκα προκειμένου να αποφύγει λάθη που θα της κοστίσουν την ψυχική της ηρεμία και όμορφα χρόνια από τη ζωή της.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;

Βεβαίως! Η ιστορία μου αφορά τις δυο ομάδες ανθρώπων που όλοι μπορούμε να διακρίνουμε γύρω μας … τους απλούς καλλιεργημένους και βέβαιους για τα πιστεύω τους και τους «δήθεν» που μόνος τους σκοπός είναι να τρέχουν πίσω από το κέρδος και κάθε τους πράξη να γίνεται για τις εντυπώσεις…

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;

Την πνευματική καλλιέργεια της οικογένειας Λεοντιάδη και το γεγονός πως τα επίθετα των ηρώων δεν τα έχω επιλέξει τυχαία! Επίσης τις αναφορές που κάνω σε μέρη που αγάπησα, έζησα και κάποιες φορές πόνεσα.  

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;

Ο Γιάννης. Είναι αυτός που θα δώσει τη λύση, αυτός που έχει κοπιάσει  για να δημιουργηθεί, αυτός που πρέπει να θαυμάζει ο καθένας μας ακριβώς επειδή έχει παλέψει μόνος του.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;

Εκτός από περιγραφές και εικόνες που σύμφωνα με την άποψη πολλών αναγνωστών μου είναι συναρπαστικές, προσφέρει ηθικά διδάγματα για κάθε άνθρωπο μα πάνω απ’ όλα για κάθε γυναίκα!

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;

Φοβάστε...

Αγαπάτε...

Ελπίζετε...

Θέλετε...

Φοβάμαι το μέλλον που δεν μπορώ να ορίσω, αγαπώ όποιον θέλει να μαθαίνει, ελπίζω πως οι επόμενες γενιές θα ζήσουν σε έναν κόσμο με περισσότερες αρχές και καλλιέργεια, θέλω να βλέπω τον κόσμο γεμάτο με χαρούμενους ανθρώπους…

Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;

Να σας πω ποιοι ΔΕΝ θα το λατρέψουν… όλοι αυτοί που ξέρουν πως δεν είναι κάτι και δεν προσπαθούν να γίνουν έστω και το ελάχιστο…

Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;

Γιατί θα σας αρέσει ίσως; J

Γιατί δεν πρέπει;

Για να μην θυμώσετε με τον Άλκη και το περιβάλλον του J

Πού/πώς μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;

Στα βιβλιοπωλεία, στις εκδόσεις ΜΑΧΗΤΗΣ για το χονδρεμπόριο (Τηλ. 2341 022900) και σ’ εμένα (e-mail: mhassapi@gmail.com) που θα έχω έτσι τη χαρά να σας γνωρίσω από πιο κοντά.   

Που μπορούμε να βρούμε εσάς;

Μπροστά στον υπολογιστή να ετοιμάζω το επόμενο μυθιστόρημα μου, το οποίο είχα γράψει χειρόγραφα στην Αγγλική γλώσσα και τώρα το μεταφέρω στην Ελληνική. Ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα, αν και έχουν προτεραιότητα τα παραμύθια που έγραψα ενδιάμεσα –βλέπετε ετοιμάζομαι να γίνω γιαγιά J

Ποιο χρώμα του ταιριάζει;

Το ασημί που βγαίνει πίσω από τα σκούρα σύννεφα όταν ο ήλιος κρύβεται… γιατί όπως λένε οι Άγγλοι, “Every cloud has a silver lining”.

Ποια μουσική;

Οποιαδήποτε είναι αυθεντική και καλογραμμένη. 

Ποιο άρωμα;

Το άρωμα που αποπνέει η μόρφωση και η ηρεμία της ψυχής.

Ποιο συναίσθημα;

Άλλες φορές ο θυμός και άλλες φορές το «αχ, τι ωραίοι που είναι οι άνθρωποι».

Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;

«Σειρά στην τηλεόραση», είπε η Νεφέλη  που είναι Θεατρολόγος και Σκηνοθέτης.

Αν δεν ήσασταν συγγραφέας τι θα μπορούσατε να είστε;

Εκπαιδευτικός… αυτό είναι το κύριο επάγγελμά μου και θα το άλλαζα μόνο με τη συγγραφή.

Ποιον συγγραφέα διαβάζετε ανελλιπώς;

Α! Δύσκολη ερώτηση… πρώτος έρχεται ο Καζαντζάκης και μετά ο Λουντέμης… και η Αλκυόνη Παπαδάκη, και ο Χρήστος Γιανναράς…  τόσοι πολλοί… δεν ξέρω ποιον να διαλέξω… έχω λατρέψει τόσους…

Σας έχει επηρεάσει άλλος συγγραφέας στον τρόπο που γράφετε ή σκέφτεστε ή ζείτε; Ποιος/ποιο βιβλίο;

Πολλοί… προσπαθώ να μην επηρεαστώ, φυσικά, αλλά τόσες ώρες στη ζωή μας με τόσα βιβλία.. γίνεται να μην επηρεαστεί κανείς;

Οι ήρωές σας μπορούν να σας κατευθύνουν ή εσείς και μόνο ορίζετε την συνέχεια και τις τύχες τους;

Πολλές φορές μας κατευθύνουν… όλους μας… και άλλες, προσωπικά, «πατάω πόδι» και τους κατευθύνω εγώ… όταν όμως παθιάζεται κανείς γράφοντας οι δυο αυτές ενέργειες είναι αλληλένδετες.

Τι χρειάζεται κάποιος για να γράψει; Φαντασία ή εμπειρία;

Και τα δυο και το λέω αυτό σαν εκπαιδευτικός… χρειάζεται και τεχνική εκτός από ταλέντο.

Τι καθορίζει την επιτυχία σε ένα βιβλίο;

Η καθαρή και καλή γραφή… οι σαφείς έννοιες και να μπορεί να αγγίξει συναισθηματικά τον αναγνώστη.

Τι την αποτυχία;

Η έλλειψη ταλέντου

Η βιβλιοφαγία είναι/μπορεί να γίνει κατάχρηση;

Δυστυχώς δεν είναι… ο μέσος Έλληνας δεν διαβάζει όσο άλλοι λαοί.

Ποιον τίτλο βάζετε στο βιβλίο της ζωής σας;

«Τι θα μπορούσα ακόμα να κάνω που δεν έκανα» J




 ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ: