ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ

Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο μου. Εδώ θα βρείτε σκέψεις μου και φωτογραφίες μου. Τίς δυο αγαπημένες μου ασχολίες.

Ενημερώνω πως οτιδήποτε είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο μου, φωτογραφία μου ή κείμενο μου, έχει κατωχυρωθεί για πνευματικά δικαιώματα και επομένως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να χρησιμοποιηθεί χωρίς την έγγραφη άδεια μου. Ευχαριστώ.
To your information: Anything uploaded in this blog has been through copyright procedure, thus any attempt of copying part or a whole is due to prosecution.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ




Στους σκοτεινούς τους δρόμους της ψευτιάς
Να βρούμε το δίκιο μας σαν άτομα ζητάμε…
Χάθηκαν οι μέρες του «σου δίνω», «είναι δικό σου»
Χάθηκαν οι μέρες του «θέλεις» και του «πάρε»…
Συννεφιάζει τώρα…
Η οργή του Δία ορίζει το δρόμο μας!
Μας σπάζει τα μυαλά!
Θαρρείς ο Όλυμπος θα πέσει στα κεφάλια μας!!!

Κι ως οπισθοχωρούμε για ν’ αποφύγουμε την ποθητή σύλληψη
Λέμε σ’ αγαπώ ο ένας  τον άλλον
Και  καλημέρα
Στις υποχρεώσεις  που στενάζουν και μας πνίγουν
Ωσάν τα αγρίμια του ωκεανού
Που σπάνε  ανείδωτα στον κόλπο της γης
Δίνοντας ζωή και ήχο
Στα σπασμένα κοχύλια των αυτιών των συναισθημάτων
Του ακαταλαβίστικου εγώ μας.

Χάθηκε μαζί του η ΖΩΗ
Χάθηκε κι η Ατλαντίδα!!!

Κι ως ανασαίνουμε βαριά
Σαν την κραυγή του Εγκέλαδου
Που χτυπά την πόρτα των σπλάχνων της Γης
Έξω για να βγει,
Αρχίζει πάλι το τρελό παιχνίδι
Με το θάνατο και τη ζωή
Με το εγώ και το εσύ
Με την ύπαρξη και την αφάνεια
Με τη χαρά και με τη θλίψη
Με τον πόνο και την ανακούφιση
Με τη ζωή και με το θάνατο…

                                    {Δεκέμβρης του ‘81}

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Ο,ΤΙ ΟΜΟΡΦΟ




Κι όταν μια μέρα
Στο κατώφλι θα βρεθείς
Της ζήσης
Το παλιό, το ξεβαμμένο
Και πάλι πριν να βγεις
Πρέπει να δεις
Τι αφήνεις πίσω όμορφο
Και ξεχασμένο.

Πάρε μαζί σου μια ανάμνηση παλιά
Μα όμορφη και ξένοιαστη
Κι ακόμα
Πάρε μαζί σου κάποια αγκαλιά
Κι ένα γλυκό
Και βελουδένιο στόμα.
                                     {Εφημερίδα  «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 25-08-1970}


ΜΗΝΥΜΑ




Πριν η μέρα τούτη περάσει στην αιωνιότητα
Ας  πούμε ένα αντίο
Στους καημούς και τις λύπες
Που μας άφησαν πια.
Πριν βυθίσουμε το κάθε τι στη λήθη
Ας κρατήσουμε μέσα μας
Το ρυθμό της εποχής
Που αύριο θα είναι χτες.
Κι ας δώσουμε άφεση αμαρτιών
Σ’ όποιον  μας έφερε  τα δάκρυα στα μάτια.

Αύριο θάναι μια καινούρια μέρα
Αύριο η ζωή
Θα συνεχίσει το ατέρμονο ταξίδι της
Μέχρι να γίνει χτες…

                                                            Απρίλης ‘77

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ




Ι.
Μια νύχτα σαν απόψε
-μοναξιάς-
Σα δε μπορώ 
τα μάτια σου να δω
Στον καθρέφτη
Που συχνά αγναντεύαμε το βάθος μας
Θα κοιτώ να σ’ ανταμώσω…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ΙΙ.
Μια μέρα σαν και τώρα
-ερημιάς-
Σα δε μπορώ
Της φωνής σου τον ήχο ν’ ακούω
Στον άνεμο
Που συχνά μονολογούσαμε
Θ’ αφουγκράζομαι
Της μελωδίας σου οι νότες
Να με χαϊδεύουν…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΙΙΙ.

Ένα καιρό
Μακριά που θάσαι
-στην εγκατάλειψη-
Σα δε μπορώ
Μήτε ν’ ακούω, μήτε να βλέπω
Στο βάθος της ψυχής μου
Τα μάτια σου θα βρίσκω
Στα κοχύλια των αυτιών μου
Τους τόνους της φωνής σου…

                                    {5-12-1971}


ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ




Το ίδιο ανόητο μοτίβο θα επαναλαμβάνεται
Ώσπου ο καθένας να χαθεί
Μη κρύψεις τη λύπη σου
Για τη ζωή των άλλων στο βάθος της ψυχής
Ριξτην στον ουρανό
Για να τη βλέπουν όλοι
Δεν έγινη ψυχή για να μαζεύεις
Ταπορρίματα του κόσμου.
Σύναξε ότι ωραίο γίνεται
Από ανθρώπου χέρι.
Μια πέτρα βάλε στο γεφύρι
Που θα συνδέσει το χτες με το σήμερα
Και θα γκρεμίσει τις συνήθειες
Που καταστρέφουν την ομορφιά της ζωής.

                                                     {Απρίλης '77}

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Mια δήλωση… μια διαπίστωση…




Γυρίσαμε στην αναζήτηση
Προσπαθώντας να βρούμε τον εαυτό μας
Με τα φτερά της θύμησης.
Η κατάρα των πράξεων μας
Ο αδέκαστος κριτής του παρελθόντος
Αργοκουνιέται
Σαν το μαχαίρι της γκιλοτίνας
Πάνω απ’ το κεφάλι μας.
Η ταχύτητα αυξάνεται
Το stress -κατά τη high society- μεγαλώνει.

Έγινες ολόκληρος μια πόλη
Οι αγάπη  μας, οι αγάπες μου
Οι έρωτες, το λογικό μου…

Με πνίγεις πόλη!
Με πνίγεις περιβάλλον ανιαρό…

Αχ  πόλη!
Η καρδιά μου έγινε κομμάτια
Σαν τις δραχμούλες των ζητιάνων
Που αργοστενάζουν σέρνοντας τα πόδια τους
Μπρος στα σκαλιά, την Κυριακή, της εκκλησίας…

Αχ πόλη!
Περιβάλλον της ψευτιάς και της αλήθειας
Περνάς επάνω μου
Ζητώντας μόνο την ικανοποίηση
Την επιβεβαίωση του ανδρισμού σου
Της δύναμης
Που θαρρείς πως κρύβεται μέσα σου.

Αχ  πόλη!
Να μπόραγες να καταλάβεις
Πώς πονάει η κίνηση σου
Το μαρτύριο που με υποβάλλεις.

Αχ  πόλη!
Νάχες τη δύναμη να νοιώσεις
Τις δεκαρούλες της ψυχής μου
Να τις ακούσεις καθώς χτυπούν
Πέφτοντας και κομματιάζοντας τη σιωπή
Στο πάτωμα της υποκρισίας
Στο κρεβάτι του εγωισμού
Στο βάθος της αλήθειας…

Αχ πόλη!
Νάβγαζες μόνο για λίγο τα φτιασίδια
Της ομορφιάς ανάμικτης με την ψευτιά…
Να μπορούσες  νάπιανες για λίγο
Τους λεπτούς ήχους της κιθάρας
Του συναισθηματισμού μου
Της ψιλές νότες της κρυφής αγάπης μου
Για σένα…

Αχ πόλη!
Να μούδινες την εξιλέωση
Με ανυπόκριτη αγάπη απέναντι μου…

Αχ πόλη!
Τα χέρια που απλώνεις
Δεν είναι για να δώσουν
-όπως κάποτε-
Μα για ν’ αδράξουν αυτό
Που δικαιωματικά νομίζεις πως κατέχεις…

                                                            {Δεκέμβρης '81}